"ஊட்டச்சத்து" பக்கத்தின் திருத்தங்களுக்கிடையேயான வேறுபாடு

12 பைட்டுகள் சேர்க்கப்பட்டது ,  9 ஆண்டுகளுக்கு முன்
 
=== 1900 ஆண்டுகளில் இருந்து இப்போதுவரை ===
1900 ஆண்டுகளின் முற்பகுதியில் கார்ல் வான் வொய்ட் மற்றும் மாக்ஸ் ரப்னர் ஆகிய இருவரும் வெவ்வேறு வகைப்பட்ட விலங்கினங்களிடத்தில் கலோரி ஆற்றலை தனியாக அளவிட்டனர், ஊட்டச்சத்தில் இயற்பியல் விதிகளைப் பயன்படுத்தினர். 1906ஆம் ஆண்டில், வில்காக் மற்றும் ஹாப்கின்ஸ் ஆகியோர் டிரிப்தோபன் என்ற அமினோ அமிலம் எலிகளின் உயிர்வாழ்க்கைக்கு அத்தியாவசியமானது என்பதைக் கண்டுபிடித்தனர். உயிர்வாழ்க்கைக்கு அவசியமானது என்று கருதிய எல்லா ஊட்டச்சத்துக்களையும் கொண்ட உணவுக் கலவையை அவர் அவற்றிற்கு உணவாக அளித்தார், ஆனால் அவை இறந்துபோய்விட்டன. இரண்டாவது எலி குழுவிற்கு விட்டமின்களைக் குறிப்பிடத்தகுந்த அளவிற்குக் கொண்டிரு்ககும்கொண்டிருக்கும் உணவையும் அவர் அளித்தார்.<ref>ஹெய்ன்மேன் 2இ பயாலஜி ஆக்டிவிட்டி மேனுவல்- ஜூடித் பிரதர்டன் மற்றும் கேட் முண்டே</ref> கோலண்ட் ஹாப்கின்ஸ் கலோரிகள் மற்றும் தாதுக்களுக்கும் மேலாக ஆரோக்கியத்திற்கு அவசியமான ஆர்கானிக் மூலப்பொருட்கள் என்று "கூடுதல் உணவுக் காரணிகளை" அங்கீகரித்தார், ஆனால் இவற்றை உடலால் ஒன்றிணைத்துக்கொள்ள முடியாது. 1907ஆம் ஆண்டில் ஸ்டீபன் எம்.பாப்காக் மற்றும் எட்வின் பி. ஹார்ட் ஒற்றை தானிய பரிசோதனையை நடத்தினர். இந்தப் பரிசோதனை 1911 ஆம் ஆண்டு முழுவதும் நடந்தது.
 
 
1912ஆம் ஆண்டில், கஸிமிர் ஃபங்க் "vital (இன்றியமையாத)" மற்றும் "amine (அமின்)" ஆகிய வார்த்தைகளிலிருந்து உணவிற்கு இன்றியமையாததான vitamin (விட்டமின்) என்ற சொற்பதத்தை உருவாக்கினார், ஏனென்றால் இவை ஸ்கர்வி, பெரிபெரி மற்றும் பலேக்ரா ஆகியவற்றைத் தடுக்கின்ற அறியப்பெறாத துணைப்பொருட்களாக இருந்ததோடு இவை பின்னாளில் அமோனியாவிலிருந்து பெறப்படுபனவையாகபெறப்படுபனவையாகக் கருதப்பட்டன. இந்த வி்ட்டமின்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் ஆய்வுசெய்யப்பட்டன.
 
 
1913ஆம் ஆண்டில், எல்மர் மெக்கல்லம் கொழுப்பில் கரையக்கூடிய விட்டமின் ஏ மற்றும் தண்ணீரில் கரையக்கூடிய விட்டமின் பி என்ற முதல் விட்டமினகளைக்விட்டமின்களைக் கண்டுபிடித்தார் (1915ஆம் ஆண்டில்; தற்போது சில தண்ணீரில் கரையக்கூடிய விட்டமின்கள் என்று அறியப்படுவது) எனபதோடுஎன்பதோடு விட்டமின் சிக்கு ஸ்கர்வியைத் தடுக்கும் பெயர் தெரியாத துணைப்பொருட்கள் என்று பெயரிட்டார். லஃபாயேட் மெண்டல் மற்றும் தாமஸ் ஆஸ்போர்ன் ஆகியோரும் விட்டமின் ஏ மற்றும் பி ஆகியவற்றிலான முன்னோடியான ஆய்வுகளை செய்தவர்களாவர். 1919ஆம் ஆண்டில், சர் எட்டவர்ட் மெல்லன்பி விட்டமின் ஏ குறைபாடாக ரிக்கெட்களைத் தவறாக அடையாளம் கண்டார், ஏனென்றால் அவர் மீன் எண்ணெயைக் கொண்டு நாய்களிடத்தில் இந்த நோயை குணப்படுத்தியிருந்தார்.<ref>[http://www.beyonddiscovery.org/content/view.txt.asp?a=414 விட்டமின் டி இன் புதிகை வெளிக்கொணர்தல்] - அமெரிக்க தேசிய அறிவியல்கள் கழகம் நிதியளித்த ஆய்வுக் கட்டுரை.</ref> 1922ஆம் ஆண்டில், மெக்கல்லம் மீன் எண்ணெயில் விட்டமின் ஏவை அழித்தார், ஆனால் இது அப்போதும் ரிக்கெட்களை குணப்படுத்துவதைக் கண்டுபிடித்து விட்டமின் டி என்று பெயரிட்டார். அத்துடன் 1922 இல், ஹெச்.எம்.ஈவன்ஸ் மற்றும் எஸ்.எஸ்.பிஷப் எலி கர்ப்பமடைவதற்கு விட்டமின் இ அத்தியாவசியமானது என்பதைக் கண்டுபிடித்தனர், உண்மையில் இதனை 1925 வரை "உணவுக் காரணி எக்ஸ்" என்றே அழைத்தனர்.
 
1925ஆம் ஆண்டில், ஹார்ட் மண் [[செம்பு]] அளவுகள் இரும்புச்சத்து உறிஞ்சப்படுவதற்கு அவசியமானது என்பதைக் கண்டுபிடித்தார். 1927ஆம் ஆண்டில், அடால்ஃப் ஒட்டோ ரின்ஹோல்ட் வைண்டாஸ் விட்டமின் டியை ஒன்றுசேர்த்தார், இதற்காக அவர் 1928 ஆம் ஆண்டில் வேதியியலுக்கான [[நோபல் பரிசு]] பெற்றார். 1928ஆம் ஆண்டில் ஆல்பெர்ட் ஷெந்த்-கியோர்கி அஸ்கார்பிக் அமிலத்தைப் பிரித்தெடுத்தார், 1932ஆம் ஆண்டில் இது ஸ்கர்வியைத் தடுக்கின்ற விட்டமின் சி என்பது நிரூபிக்கப்பட்டது. 1935ஆம் ஆண்டில் அவர் இதை ஒன்றிணைத்தார், 1937ஆம் ஆண்டில் தன்னுடைய முயற்சிகளுக்காக அவர் நோபல் பரிசு பெற்றார். ஷெண்ட்-கியோர்கி பெரும்பாலான சிட்ரிக் அமில சுழற்சியை அதேநேரத்தில் விளக்கியும் காட்டினார்.
1,343

தொகுப்புகள்

"https://ta.wikipedia.org/wiki/சிறப்பு:MobileDiff/724273" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது