பாரிசு அமைதி மாநாடு, 1919-1920

உலக அமைதி மாநாடு என்றும் அழைக்கப்படும் பாரிசு அமைதி மாநாடு, 1919 மற்றும் 1920 ஆம் ஆண்டுகளில் பாரிசில் நடந்தது. இதன் நோக்கம் அமைதியை முதலாம் உலகப் போரின் நட்பு நாடுகளுக்கும் முதல் உலகப் போரில் தொல்வியடைந்த மத்திய சக்திகள் நாடுகளுக்கும் இடையில் உருவாக்குவது.

இந்த மாநாட்டில் பங்கேற்பாளர்களின் பட்டியல் 32 நாடுகள் மற்றும் தேசிய இனங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் கலந்துகொண்டனர். அதன் முக்கிய முடிவுகள் உலக நாடுகள் சங்கம் மற்றும் தோற்கடிக்கப்பட்ட மாத்தய நாடுகளுடன் ஐந்து சமாதான ஒப்பந்தங்களை உருவாக்குவது; முக்கியமாக பிரிட்டன் மற்றும் பிரான்சுக்கு, செர்மனி மீது இழப்பீடு விதித்தல் மற்றும் புதிய தேசிய எல்லைகளை உருவாக்குவது மிக முக்கியமானவை ஆகும்.

செர்மனியைச் சேர்ந்த ஜோகன்னஸ் பெல் 28 சூன் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டபோது.

கண்ணோட்டம் மற்றும் நேரடி முடிவுகள்தொகு

The location of the signing of the five principal treaties within the Île de France region
 
முதலாம் உலகப் போரில் பங்கேற்றவர்களுடன் உலக வரைபடம். நட்பு நாடுகளும் அவற்றின் காலனித்துவ நாடுகள் பச்சை நிறத்திலும், மத்திய சக்திகள் ஆரஞ்சு நிறத்தில் உள்ள நாடுகள், நடுநிலை நாடுகளில் சாம்பல் நிறத்திலும்.

ஆணைகள்தொகு

 
உலக நாடுகள் சங்கம் ஆணைகள்

பிரித்தானிய அணுகுமுறைதொகு

 
மாநாட்டில் பிரித்தானிய விமான பிரிவு

ஆதிக்க பிரதிநிதித்துவம்தொகு

 
ஆத்திரேலிய தூதுக்குழு, ஆத்திரேலிய பிரதமர் பில்லி ஹியூஸுடன் மையத்தில்

ஆத்திரேலிய அரசாங்கங்களுக்கு முதலில் மாநாட்டிற்கு தனி அழைப்புகள் வழங்கப்படவில்லை, ஆனால் பிரித்தானிய தூதுக்குழுவின் ஒரு பகுதியாக பிரதிநிதிகளை அனுப்பும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. [1]

பிரஞ்சு அணுகுமுறைதொகு

 
வில்சன், ஜார்ஜஸ் கிளெமென்சியோ மற்றும் டேவிட் லாயிட் ஜார்சு ஆகியோர் பாரிசு அமைதி மாநாட்டில் ( நொயல் டோர்வில்லி, 1919)

இத்தாலிய அணுகுமுறைதொகு

 
இடமிருந்து வலமாக: மார்சல் பெர்டினாண்ட் போச், கிளெமென்சியோ, லாயிட் ஜார்சு மற்றும் இத்தாலியர்கள் விட்டோரியோ இமானுவேல் ஆர்லாண்டோ மற்றும் சிட்னி சோனினோ

அமெரிக்க அணுகுமுறைதொகு

 
பாரிசு அமைதி மாநாட்டில் அனைத்து முக்கிய முடிவுகளையும் எடுத்தது (இடமிருந்து வலமாக, பிரிட்டனின் டேவிட் லாயிட் ஜார்சு, இத்தாலியின் விட்டோரியோ இமானுவேல் ஆர்லாண்டோ, பிரான்சின் ஜார்சசு கிளெமென்சியோ மற்றும் அமெரிக்காவின் ஊட்ரோ வில்சன் ).

சப்பானிய அணுகுமுறைதொகு

 
பாரிஸ் அமைதி மாநாட்டில் சுப்பானிய தூதுக்குழு
 
மாநாட்டில் சப்பானிய தூதுக்குழு (இடமிருந்து வலமாக அமர்ந்து) முன்னாள் வெளியுறவு மந்திரி பரோன் மக்கினோ நோபுவாக்கி, முன்னாள் பிரதமர் மார்க்விஸ் சியோன்ஜி கின்மோச்சி மற்றும் கிரேட் பிரிட்டனுக்கான சப்பானிய தூதர் விஸ்கவுண்ட் சிந்தா சுடெமி ஆகியோருடன்

இன சமத்துவ பரிந்துரைதொகு

சப்பான் "இன சமத்துவ விதி" யை சேர்க்ள 13 பிப்ரவரி அன்று நாடுகளின் உடன்படிக்கையில் சப்பான் முன்மொழிந்தது. [2] :

பிராந்திய உரிமைகோரல்கள்தொகு

கிரேக்க அணுகுமுறைதொகு

சீனா அணுகுமுறைதொகு

சீனக் குழுவுக்கு வெலிங்டன் கூ மற்றும் காவ் ருலின் ஆகியோருடன் லூ செங்-சியாங் தலைமை தாங்கினார். மேற்கத்திய சக்திகளுக்கு முன்னர், சாண்டோங்கிற்கு ஜெர்மனியின் சலுகைகளை சீனாவுக்கு திருப்பித் தருமாறு கோரினார். மாநாட்டில் சீனக் குழு மட்டுமே கையெழுத்திடும் விழாவில் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடவில்லை. [3]

பிற நாடுகளின் அணுகுமுறைகள்தொகு

அனைத்து உருசிய அரசாங்கமும் (வெள்ளையர்கள்)தொகு

உக்ரைன்தொகு

 
பாரிசு அமைதி மாநாட்டில் உக்ரேனிய தூதுக்குழு வழங்கிய உக்ரைனின் வரைபடம் இறுதியில் நிராகரிக்கப்பட்டது, இது சோவியத் ஒன்றியத்தில் உக்ரைனை இணைக்க வழிவகுத்தது.

பெலாரசுதொகு

சிறுபான்மை உரிமைகள்தொகு

காகசஸ்தொகு

 
உருசிய உள்நாட்டுப் போரின் ஐரோப்பிய அரங்கம் மற்றும் 1918 கோடையில் மூன்று தெற்கு காகசியன் குடியரசுகள்

கொரியன் தூதுக்குழுதொகு

மூன்று பேர் கொண்ட தூதுக்குழுவை பாரிசுக்கு அனுப்ப கொரிய தேசிய சங்கம் மேற்கொண்டது, ஆனால் அனுப்ப முடியவில்லை. சீனா மற்றும் ஹவாயில் இருந்து கொரியர்களின் தூதுக்குழு அங்கு சென்றது. அதில் சாங்காயில் உள்ள கொரிய தற்காலிக அரசாங்கத்தின் பிரதிநிதி கிம் கியூ-சிக் இருந்தார் . [4] சர்வதேச மன்றத்தில் சப்பானை கேள்விக்கு உட்படுத்தும் வாய்ப்பிற்காக ஆவலுடன் இருந்த சீனர்கள் அவர்களுக்கு உதவினார்கள். அந்த நேரத்தில் சீன தலைவர்கள், சுன் இ சியன் உட்பட, அமெரிக்க தூதர்களிடம், மாநாடு கொரிய சுதந்திரம் குறித்த கேள்வியை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தார்கள். [5] சீனாவைத் தவிர, எந்தவொரு நாடும் கொரியர்களை மாநாட்டில் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை, ஏனெனில் அது ஏற்கனவே சப்பானிய காலனியின் நிலையை கொண்டிருந்தது. [6] கொரிய தேசியவாதிகள் மாநாட்டிலிருந்து ஆதரவைப் பெறத் தவறியது வெளிநாட்டு ஆதரவு குறித்த அவர்களின் நம்பிக்கையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தது. [7]

பாலத்தீனம்தொகு

 
சீயோனிச அரசு மாநாட்டில் கூறியது

பெண்கள் அணுகுமுறைதொகு

மாநாட்டில் பெண்கள் குழுவால் பெண்களின் அடிப்படை சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் உரிமைகளான வாக்குரிமை போன்றவற்றை அமைதி கட்டமைப்பிற்குள் கொண்டு வரவேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது, ஆனால் அவர்களை மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள அனுமதிக்கவில்லை. அதனால் மகளிர் வாக்குரிமைக்கான பிரெஞ்சு ஒன்றியத்தின் தலைவரான மார்குரைட் டி விட்-ஸ்க்லம்பெர்கரின் தலைமையில் ஒரு கூட்டணி மகளிர் மாநாட்டை (IAWC) 10 பிப்ரவரி முதல் 10 ஏப்ரல் 1919 வரை மாநாடு நடைப்பெற்றது. இந்த மாநாட்டை தொடர்ந்து உலக நாடுகள் சங்கம் (League of Nations) உடன்படிக்கையின் பிரிவு 7 ல் பெண்கள் பிரச்சனைகள் மற்றும் உரிமைகள் சார்ந்த அறிக்கைகள் சேர்க்கப்பட்டது. [8][9]

வரலாற்று மதிப்பீடுகள்தொகு

கலாச்சார குறிப்புகள்தொகு

மேற்கோள்கள்தொகு

  1. Snelling, R. C. (1975). "Peacemaking, 1919: Australia, New Zealand and the British Empire Delegation at Versailles". Journal of Imperial and Commonwealth History 4 (1): 15–28. doi:10.1080/03086537508582446. 
  2. Gordon Lauren, Paul (1978). "Human Rights in History: Diplomacy and Racial Equality at the Paris Peace Conference". Diplomatic History 2 (3): 257–278. doi:10.1111/j.1467-7709.1978.tb00435.x. 
  3. MacMillan, Paris of 1919 pp 322–45
  4. Hart-Landsberg, Martin (1998). Korea: Division, Reunification, & U.S. Foreign Policy Monthly Review Press. P. 30.
  5. Manela, Erez (2007) The Wilsonian Moment pp. 119–135, 197–213.
  6. Kim, Seung-Young (2009). American Diplomacy and Strategy Toward Korea and Northeast Asia, 1882–1950 and After pp 64–65.
  7. Baldwin, Frank (1972). The March First Movement: Korean Challenge and Japanese Response
  8. Siegel, Mona L.(6 January 2019). "In the Drawing Rooms of Paris: The Inter-Allied Women's Conference of 1919". {{{booktitle}}}.
  9. "The Covenant of the League of Nations". Yale Law School - Lillian Goldman Law Library.