இரண்டாம் பால்கன் போர்

போர்

இரண்டாவது பால்கன் போர் ஒரு மோதலினால் உருவாகிய போர் ஆகும். பல்கேரியா நாடு, முதல் பால்கன் போரின் கொள்ளைகளில் அதற்கு அளிக்கப்பட்ட பங்கில் அதிருப்தி அடைந்து, அதன் முன்னாள் நட்பு நாடுகளான செர்பியா மற்றும் கிரேக்கத்தை 16 (O.S.) / 29 (N.S.) ஜூன் 1913 அன்று தாக்கியது.[1] செர்பிய மற்றும் கிரேக்கப் படைகள் பல்கேரிய தாக்குதலை முறியடித்து, எதிர் தாக்குதலாக பல்கேரிய நாட்டிற்குள் நுழைந்தது. பல்கேரியா, முன்பு ருமேனிய நாட்டுடன் பிராந்திய மோதல்களில் ஈடுபட்டிருந்தது . இது இந்த யுத்தத்தில் பல்கேரியாவுக்கு எதிராக ருமேனிய படைகளின் தலையீட்டைத் தூண்டியது. முந்தைய போரிலிருந்து இழந்த சில பிரதேசங்களை மீட்டெடுப்பதற்கான நிலைமையை ஒட்டோமான் பேரரசு பயன்படுத்திக் கொண்டது. ருமேனிய இராணுவம் தலைநகர் சோபியாவை அணுகியபோது, பல்கேரியா தற்காலிகமாக யுத்தத்தை நிறுத்துமாறு கேட்டுக் கொண்டது, இதன் விளைவாக புக்கரெஸ்ட் உடன்படிக்கை ஏற்பட்டது[2], இதில் பல்கேரியா தனது முதல் பால்கன் போர் ஆதாயங்களில் சிலவற்றை செர்பியா, கிரீஸ் மற்றும் ருமேனியாவுக்குக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. கான்ஸ்டான்டினோபிள் ஒப்பந்தத்தில், அது எடிர்னை ஒட்டோமான்களிடம் இழந்தது. இரண்டாம் பால்கன் போருக்கான அரசியல் முன்னேற்றங்கள் மற்றும் இராணுவ ஏற்பாடுகள் உலகம் முழுவதிலுமிருந்து 200 முதல் 300 போர் நிருபர்களை ஈர்த்தன.

போர் வெடித்ததுதொகு

பிரதான பல்கேரிய தாக்குதல் செர்பியர்களுக்கு எதிராக அவர்களின் 1, 3, 4 மற்றும் 5 வது படைகளுடன் திட்டமிடப்பட்டது, அதே நேரத்தில் 2 வது இராணுவம் தெசலோனிகியைச் சுற்றியுள்ள கிரேக்க நிலைகளை நோக்கி தாக்குதல் நடத்த திட்டமிடப்பட்டது. இருப்பினும், போரின் முக்கியமான தொடக்க நாட்களில், 4 வது இராணுவம் மற்றும் 2 வது இராணுவம் மட்டுமே முன்னேற உத்தரவிடப்பட்டது.[3] பல்கேரியப் படைகள் தெசலோனிகிக்கு வடக்கே தங்கள் நிலைகளில் இருந்து விலக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தன (நகரத்திலேயே நிறுத்தப்பட்டிருந்த தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பட்டாலியன் தவிர, அது விரைவாகக் கைப்பற்றப்பட்டது). இவை கில்கிஸ் மற்றும் ஸ்ட்ரூமா நதிக்கு இடையிலான தற்காப்பு நிலைக்காக அனுப்பப்பட்டன. செறிவான தாக்குதலால் மத்திய மாசிடோனியாவில் செர்பிய இராணுவத்தை விரைவாக அழிக்கும் திட்டம் நம்பத்தகாததாக மாறியது, ருமேனிய தலையீட்டிற்கு முன்பே பல்கேரிய இராணுவம் பின்வாங்கத் தொடங்கியது.

ஒரு வழி பேச்சுவார்த்தைதொகு

போர் நிறுத்தம்தொகு

ருமேனிய இராணுவம் சோபியாவை நெருங்கியதால், பல்கேரியா ரஷ்யாவிடம் ருமேனிய நாட்டை சமாதானம் செய்ய கூறி கேட்டது. ஜூலை 13 அன்று, ரஷ்ய செயலற்ற தன்மையை எதிர்கொண்டு பிரதமர் ஸ்டோயன் டானேவ் ராஜினாமா செய்தார். ஜூலை 17 அன்று, ரஷ்யாவின் அரசர், ஜெர்மன் சார்பு மற்றும் ருசோபோபிக் அரசாங்கத்தின் தலைவராக வாசில் ராடோஸ்லாவோவை நியமித்தார். ஜூலை 20 அன்று, செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் வழியாக, செர்பிய பிரதம மந்திரி நிகோலா பாசிக், பல்கேரிய தூதுக்குழுவை, செர்பிய நாட்டின் போர் கூட்டாளிகளுடன் ஒரு ஒப்பந்தத்திற்காக நேரடியாக செர்பியாவில் உள்ள நிஸ் நகரத்திற்கு அழைத்தார். இப்போது பல்கேரியாவிற்கு எதிரான தாக்குதலில் ஈடுபட்டுள்ள செர்பியர்களும் கிரேக்கர்களும் ஒரு சமாதானத்தை முடிவு செய்ய அவசரப்படவில்லை. ஜூலை 22 அன்று, ரஷ்ய பேரரசர் ஃபெர்டினாண்ட் இத்தாலிய தூதர் வழியாக கரோல் மன்னருக்கு புக்கரெஸ்ட்டில் ஒரு செய்தியை அனுப்பினார். ருமேனிய படைகள் சோபியாவுக்கு முன் நிறுத்தப்பட்டன. பேச்சுவார்த்தைகள் புக்கரெஸ்டுக்கு மாற்றப்பட வேண்டும் என்று ருமேனியா முன்மொழிந்தது, பிரதிநிதிகள் ஜூலை 24 அன்று நிஸ் நகரத்திலிருந்து புக்கரெஸ்டுக்கு ரயில் பயணம் மேற்கொண்டனர். ஜூலை 30 அன்று புக்கரெஸ்டில் பிரதிநிதிகள் சந்தித்தபோது, செர்பியர்கள் பாசிக் தலைமையில் இருந்தனர், வுகோடிக் தலைமையிலான மாண்டினீக்ரின்ஸ், வெனிசெலோஸ் தலைமையிலான கிரேக்கர்கள், டிட்டு மியோரெஸ்கு தலைமையிலான ருமேனியர்கள் மற்றும் நிதி மந்திரி டிமிதூர் டோன்சேவ் தலைமையிலான பல்கேரியர்கள் ஆகியோர் இருந்தனர். ஜூலை 31 முதல் நடைமுறைக்கு வரும் ஐந்து நாள் போர் நிறுத்தத்திற்கு அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.[4] ஓட்டோமான்களை பங்கேற்க அனுமதிக்க ருமேனியா மறுத்தது, பல்கேரியாவை அவர்களுடன் தனியாக பேச்சுவார்த்தை நடத்த கட்டாயப்படுத்தியது ருமேனிய நாடு.

பின்விளைவுதொகு

இரண்டாவது பால்கன் போர் செர்பியாவை டானூப் ஆற்றின் தெற்கில் உள்ள நாடுகளில் இராணுவ ரீதியாக சக்திவாய்ந்த மாநிலமாக விட்டுச் சென்றது. செர்பிய இராணுவத்தைப் பொறுத்தவரை, பல ஆண்டுகளாக பிரெஞ்சு கடன்களால் நிதியளிக்கப்பட்ட இராணுவ முதலீடு பலனளித்தது. மத்திய வர்தார் மற்றும் நோவி பஜாரின் சஞ்சக்கின் கிழக்குப் பகுதியில் பாதி ஆகியவை கையகப்படுத்தப்பட்டன.அதன் பிரதேசம் 18,650 முதல் 33,891 சதுர மைல்கள் வரை வளர்ந்தது மற்றும் அதன் மக்கள் தொகை ஒன்றரை மில்லியனுக்கும் அதிகமாக வளர்ந்தது.இதன் பின்னர் புதிதாக கைப்பற்றப்பட்ட நிலங்களில் பலருக்கு துன்புறுத்தல் மற்றும் அடக்குமுறை ஏற்பட்டது. 1903 ஆம் ஆண்டு செர்பிய அரசியலமைப்பின் கீழ் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட கூட்டுறவு சுதந்திரம், சட்டசபை சுதந்திரம் மற்றும் பத்திரிகை சுதந்திரம் ஆகியவை புதிய பிராந்தியங்களில் அறிமுகப்படுத்தப்படவில்லை. புதிய பிரதேசங்களில் வசிப்பவர்களுக்கு வாக்களிக்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்டது. கலாச்சார நிலை மிகவும் குறைவாக உள்ளது என கருதப்படுவதால் ஓட்டு உரிமை இல்லை என கூறப்பட்டது. ஆனால் உண்மையில், பல பகுதிகளில் பெரும்பான்மையைக் கொண்ட செர்பியர் அல்லாதவர்களை தேசிய அரசியலுக்கு வெளியே வைத்திருக்க இது செய்யப்பட்டது.[5]

அதன் தோல்விக்குப் பிறகு, பல்கேரியா தனது தேசிய விருப்பங்களை நிறைவேற்ற இரண்டாவது வாய்ப்பைத் தேடும் ஒரு மறுசீரமைப்பு உள்ளூர் சக்தியாக மாறியது. அதன் பால்கன் எதிரிகள் (செர்பியா, மாண்டினீக்ரோ, கிரீஸ் மற்றும் ருமேனியா) நுழைவு சார்புடையவர்களாக இருந்ததால், முதல் உலகப் போரில் மத்திய அதிகாரங்களின் பக்கத்தில் இருந்து பல்கேரியா பங்கேற்றது. முதலாம் உலகப் போரின்போது ஏற்பட்ட மகத்தான தியாகங்களும் புதுப்பிக்கப்பட்ட தோல்வியும் பல்கேரியாவிற்கு ஒரு தேசிய அதிர்ச்சியையும் புதிய பிராந்திய இழப்புகளையும் ஏற்படுத்தின.போருக்குப் பின்னர் செய்யப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள், கிரேக்க இராணுவத்தை மேற்குத் திரேஸ் மற்றும் பிரின் மாசிடோனியாவிலிருந்து வெளியேற்றும்படி கட்டாயப்படுத்தின. பல்கேரியாவிடம் ஒப்படைக்க வேண்டிய பகுதிகளிலிருந்து பின்வாங்குவதும், வடக்கு எபிரஸை அல்பேனியாவிடம் இழந்ததும் கிரேக்கத்தில் நல்ல வரவேற்பைப் பெறவில்லை;[6] போரின்போது ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகளிலிருந்து, ஜெர்மனியின் ஆதரவுக்குப் பிறகு செரெஸ் மற்றும் காவலாவின் பிரதேசங்களை கைப்பற்றுவதில் மட்டும் கிரீஸ் வெற்றி பெற்றது.

மேற்கோள்கள்தொகு

  1. https://www.globalsecurity.org/military/world/war/balkan-2.htm
  2. https://www.britannica.com/event/Treaty-of-Bucharest-1913#ref1108577
  3. Hall (2000), p. 110.
  4. Hall (2000), pp. 123–24.
  5. Carnegie report, The Serbian Army during the Second Balkan War, "Archived copy". மூல முகவரியிலிருந்து 14 April 2015 அன்று பரணிடப்பட்டது. பார்த்த நாள் 2015-04-09., The Sleepwalkers, Christopher Clark, pp42-45
  6. Stickney, Edith Pierpont (1926). Southern Albania or Northern Epirus in European International Affairs, 1912–1923. Stanford University Press. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-8047-6171-0. https://books.google.com/books?id=n4ymAAAAIAAJ.