விக்டோரியா காலம்

பிரிட்டிஷ் வரலாற்றின் காலம் (1837-1901)

விக்டோரியா காலம் என்பது இங்கிலாந்து வரலாற்றில் விக்டோரியா மகாராணி ஆட்சிபுரிந்த 20 ஜூன் 1837 முதல், 22 ஜனவரி 1901 அவர் இறந்ததையடுத்து முடிவுக்கு வந்த கால இடைவெளியை குறிக்கிறது. இக்காலம் நீண்டகால சமாதானம், செழிப்பு, செம்மையான உணர்திறன், தேசிய சுய நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்தது.[1] சில அறிவியலாளர்கள் இக்காலத் தொடக்கத்தில் இருந்த உணர்திறன், அரசியல் கருத்துகள் என்பன 1832 சீர்திருத்த சட்டத்திற்கு வித்திட்டது என்பர்.

மக்கள் பெருக்கம்தொகு

உள்நாட்டில், அரசியல் தாராளமயமானது, படிப்படியாக அரசியல் சீர்திருத்தம், சமூக சீர்திருத்தம் மற்றும் உரிமையை விரிவுபடுத்துதல் ஆகியவற்றின் திசையில் பல மாற்றங்கள் இருந்தன. முன்னோடியில்லாத வகையில் மக்கள்தொகை மாற்றங்கள் இருந்தன: இங்கிலாந்து மற்றும் வேல்ஸின் மக்கள் தொகை 16.8 ஆக இரு மடங்காக அதிகரித்தது.[2] மில்லியன் 1851 முதல் 30.5 வரை 1901 இல் மில்லியன், மற்றும் இசுக்கொட்லாந்தின் மக்கள்தொகை 2.8 இலிருந்து வேகமாக உயர்ந்தது மில்லியன் 1851 முதல் 4.4 வரை இருந்தது..[3] 1901 இல் மில்லியன். இருப்பினும், அயர்லாந்தின் மக்கள் தொகை 8.2 இலிருந்து கடுமையாகக் குறைந்தது 1841 இல் மில்லியன் முதல் 4.5 க்கும் குறைவாக 1901 ஆம் ஆண்டில் மில்லியன், பெரும்பாலும் குடியேற்றம் மற்றும் பெரும் பஞ்சம் காரணமாக. 1837 மற்றும் 1901 க்கு இடையில் சுமார் 15 மில்லியன் பேர் கிரேட் பிரிட்டனில் இருந்து குடியேறினர், பெரும்பாலும் அமெரிக்கா, கனடா, தென்னாப்பிரிக்கா, நியூசிலாந்து மற்றும் ஆஸ்திரேலியா போன்ற பகுதிகளில் குடியேறினர்.[4]

அரசியல் மற்றும் இராஜதந்திர வரலாறுதொகு

ஆரம்பம்தொகு

1832 ஆம் ஆண்டில், பல அரசியல் கிளர்ச்சிகளுக்குப் பிறகு, சீர்திருத்தச் சட்டம் மூன்றாவது முயற்சியில் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்த சட்டம் பல பெருநகர இடங்களை ரத்து செய்து, மற்றவர்களின் குடியேற்றத்தை உருவாக்கியது, அத்துடன் இங்கிலாந்து மற்றும் வேல்சுவின் உரிமையை விரிவுபடுத்தியது (ஒரு இசுகொட்டிசிய சீர்திருத்த சட்டம் மற்றும் ஐரிசுசீர்திருத்த சட்டம் எனத்தனித்தனியாக நிறைவேற்றப்பட்டது). 1835 மற்றும் 1836 ஆம் ஆண்டுகளில் சிறிய சீர்திருத்தங்கள் பின்பற்றப்பட்டன [5]

இடையில்தொகு

1861 இல், இளவரசர் ஆல்பர்ட் இறந்தார்.[5] 1867 ஆம் ஆண்டில், இரண்டாவது சீர்திருத்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது, உரிமையை விரிவுபடுத்தியது, பிரிட்டிஷ் வட அமெரிக்கா சட்டம் அந்த பிராந்தியத்தில் நாட்டின் உடைமைகளை கனேடிய கூட்டமைப்பாக ஒருங்கிணைத்தது.[6]

1878 ஆம் ஆண்டில், பிரித்தன் பெர்லின் உடன்படிக்கையில் ஒரு முழுமையான சக்தியாக இருந்தது, இது உருமேனியா, செர்பியா மற்றும் மாண்டினீக்ரோ ஆகிய சுதந்திர நாடுகளுக்கு நியாயமான அங்கீகாரத்தை அளித்தது

சமூகம் மற்றும் கலாச்சாரம்தொகு

விக்டோரியன் சகாப்த அரசியலின் மைய அம்சம் சீர்திருத்தம் மற்றும் முன்னேற்றத்திற்கான தேடலாகும், இதில் தனிப்பட்ட ஆளுமை மற்றும் சமூகம் இரண்டுமே அடங்கும்.[7] 1790 களின் அடிமை எதிர்ப்பு இயக்கத்திலிருந்து தொடங்கி, சுவிசேஷ ஒழுக்கநெறிகள் அனைத்து குடும்ப உறுப்பினர்களின் தார்மீக உணர்ச்சிகளை மேம்படுத்துவதற்கும், தீவிரமான, நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கிளர்ச்சி மற்றும் பிரச்சாரத்தின் மூலம் பொதுமக்களைச் சென்றடைவதற்கும் மிகவும் பயனுள்ள நுட்பங்களை உருவாக்கினர். சமூக தீமைகள் மற்றும் தனிப்பட்ட தவறான நடத்தைகளுக்கு எதிரான தனிப்பட்ட விரோதத்தை உற்சாகப்படுத்துவதில் அவர்கள் கவனம் செலுத்தினர்..[8]

இவற்றையும் பார்க்கதொகு

உசாத்துணைதொகு

  1. John Wolffe (1997). Religion in Victorian Britain: Culture and empire. Volume V.. Manchester University Press. பக். 129–30. https://books.google.com/books?id=VRkNAQAAIAAJ&pg=PA129. 
  2. The UK and future பரணிடப்பட்டது 15 பெப்ரவரி 2006 at the UK Government Web Archive, Government of the United Kingdom
  3. "Ireland – Population Summary". Homepage.tinet.ie. பார்த்த நாள் 10 August 2010.
  4. Exiles and Emigrants. National Museum of Australia
  5. 5.0 5.1 Swisher, ed., Victorian England, pp. 248–50.
  6. Dijkink, Gertjan; Knippenberg, Hans (2001). The Territorial Factor: Political Geography in a Globalising World. Amsterdam University Press. பக். 226. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-90-5629-188-4. https://books.google.com/books?id=3RRJr-5q1H0C&pg=PA226. 
  7. Asa Briggs, The Age of Improvement 1783–1867 (1957) pp 236–85.
  8. On the interactions of Evangelicalism and utilitarianism see Élie Halévy, A History of The English People in 1815 (1924) 585-95; also 3:213-15.
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=விக்டோரியா_காலம்&oldid=2867658" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது